مناره‌های جده بخشی از حافظه بصری و هویت معماری شهرند و با شکل، مصالح و تزئیناتشان داستان تحول معماری اسلامی در حجاز را بازگو می‌کنند.

در جده تاریخی، مناره مسجد الشافعی یکی از کهن‌ترین نمونه‌های بازمانده است که به قرن هفتم هجری، برابر با قرن سیزدهم میلادی، بازمی‌گردد. بدنه سنگی گرد، بالکن‌های چوبی و تزئینات آن، ویژگی‌های معماری سنتی جده را به نمایش می‌گذارد.

تنوع طراحی مناره‌های تاریخی، اثر دوره‌های گوناگون و پیوند جده با تجارت، حج و عمره را نشان می‌دهد و استفاده از سنگ، چوب و مصالح سازگار با هوای ساحلی به آنها هویتی ویژه بخشیده است.

با گسترش شهر، طراحی مناره‌ها نیز دگرگون شد و نمونه‌های مدرن در کنار مناره‌های کهن سر برآوردند؛ اما این سازه‌ها همچنان نمادی از تاریخ، زیبایی و هویت معماری جده در سیمای شهر باقی مانده‌اند.