در منطقه مرزهای شمالی عربستان سعودی، ریسندگی پشم از دیرباز با زندگی زنان گره خورده است. این هنر که از مادران به دختران رسیده، تصویری از زندگی اجتماعی و اقتصادی مردم منطقه و شیوه استفاده آنان از مواد خامی است که دام‌هایشان فراهم می‌کرد.

این منطقه به داشتن گله‌های گوسفند و شتر شهرت دارد و پشم آنها ماده اصلی بسیاری از حرفه‌های سنتی بوده است. خانواده‌ها در گذشته با ابزارهای ساده و دست‌های ماهر، منابع پیرامون خود را به کالاهایی با کاربردهای گوناگون بدل می‌کردند.

کار با آماده‌سازی، شست‌وشو و دسته‌بندی پشم خام شروع می‌شود؛ سپس الیاف از هم باز و با ابزارهای سنتی به نخ‌های محکم تبدیل می‌شوند. پس از آن نوبت بافتن است که برای چیدن و هماهنگ کردن نخ‌ها مهارت می‌طلبد تا محصولی هم کاربردی و هم زیبا به دست آید. هر مرحله دقت، حوصله و تجربه‌ای چندساله می‌خواهد.

از پشم ریسیده، خیمه‌های موئین زندگی بادیه‌نشینی و همچنین فرش، زیرانداز و پتو ساخته می‌شد که به دوام و سازگاری با محیط منطقه شناخته می‌شدند.

زنان محور این حرفه بودند و آماده‌سازی، ریسیدن و بافتن پشم بخشی از کار خانگی آنان بود. آنها همچنین شیوه‌ها، طرح‌ها و نقش‌های این بافته‌ها را پرورش دادند و به آنها رنگ و بوی هویت محلی و ذوق مردمی بخشیدند.