منطقه تاریخی «ام رضمه» در شرق استانداری رفحاء در منطقه مرزهای شمالی، با چاه‌های سنگی کهن، سازه‌های صخره‌ای و بقایای معماری سنتی، از مهم‌ترین نشانه‌های سکونت انسان و بهره‌گیری از منابع طبیعی در محیط بیابانی است.

عبدالرحمن التویجری، پژوهشگر و عضو انجمن باستان‌شناسی سعودی، گفت چاه‌های سنگی عمیق این منطقه به شیوه سنتی ساخته شده‌اند و در طول تاریخ آب بادیه‌نشینان و کاروان‌های گذری را تأمین می‌کردند. به گفته او، لایه‌های رسوبی و سازندهای صخره‌ای ام رضمه مراحل زمین‌شناختی منطقه را نشان می‌دهند و بقایای دیوارها و ساختمان‌های سنگی بازتاب الگوهای سکونت و معماری سنتی‌اند.

التویجری افزود ام رضمه از کهن‌ترین روستاهای شمال عربستان سعودی است و نامش با سازند زمین‌شناسی «ام رضمه» پیوند دارد؛ سازندی متعلق به دوره‌های پالئوسن و ائوسن که به سبب ساختار رسوبی و سنگ‌های دولومیتی، افزون بر ارزش تاریخی، اهمیت علمی نیز دارد. به گفته او، این منطقه نماد سازگاری انسان با بیابان و ضرورت پاسداری از میراث تاریخی و طبیعی سعودی است.