جده از نخستین شهرهایی بود که هنر را به فضاهای عمومی آورد. مجسمه‌ها و آثار هنری میدان‌ها، خیابان‌ها و کرانه‌های آن طی دهه‌ها هویتی بصری و متمایز برای شهر ساخته‌اند؛ خیابان‌ها به نمایشگاهی باز بدل شده‌اند و برخی آثار در حافظه جمعی ساکنان و بازدیدکنندگان جا گرفته‌اند. این مجسمه‌ها تنها برای زیبایی نبودند، بلکه نشانه‌هایی برای شناختن مکان‌ها شدند و هنر معاصر را با زندگی روزمره شهر پیوند دادند.

مجسمه «شمشیر» در خیابان شاهزاده محمد بن عبدالعزیز از مشهورترین این آثار است؛ اثری از هنرمند بلژیکی هوبرت منیبو که در سال ۱۹۸۲ طراحی شد، ۱۵ متر ارتفاع دارد، از مس تقویت‌شده با فولاد ساخته شده و حدود ۳.۵ تن وزن دارد و پس از بیش از چهار دهه همچنان نماد حضور هنر جهانی در فضای شهری جده است.

در طول کورنیش نیز آثاری با دریا، نور و فضای پیرامون گفت‌وگو می‌کنند. در گذر سال‌ها صدها مجسمه در جده نصب شده که برخی ساخته هنرمندان بین‌المللی‌اند و برخی از دریا، زندگی، فضا و نمادهای ملی الهام گرفته‌اند.

برخی آثار پیامی هم داشتند: «سرعت جنون‌آمیز» ساخته خولیو لافونته، هنرمند اسپانیایی، در دهه ۱۹۸۰ برای هشدار درباره خطر سرعت و رانندگی بی‌پروا طراحی شد و ۳۸ سال از نشانه‌های شناخته‌شده جده بود تا آنکه برای ساخت پیست کورنیش جده جابه‌جا شد.

امروز هنر شهری جده به مجسمه محدود نیست و دیوارنگاره‌ها، هنرهای تجسمی و طراحی فضاهای عمومی را هم دربر می‌گیرد؛ رویکردی که با آمیختن هنر، معماری و برنامه‌ریزی شهری، منظر شهر و کیفیت زندگی را بهبود می‌دهد.

مجسمه‌های قدیمی جده اکنون مانند برگ‌هایی از تاریخ شهرند؛ برخی هنوز در جای خود ایستاده‌اند و برخی با توسعه شهری جابه‌جا یا برچیده شده‌اند، اما تصویرشان در یاد ساکنان مانده است؛ گواهی بر اینکه ارزش هنر شهری در پیوندی است که میان انسان و مکان می‌سازد. در خیابان‌ها و میدان‌های جده، آثاری از دهه‌های مختلف در کنار چهره دگرگون‌شونده شهر، روایتی دیگر از «عروس دریای سرخ» بازگو می‌کنند.